กี่ครั้งที่ทนปวดใจ ต้องเหงาเดียวดายกลับมา
กี่ทีที่คิดทบทวนเพื่อการจากลา เมื่อวันที่เขาต้องไป
กี่ครั้งที่เป็นอย่างเดิม ปวดร้าวเวลาไม่เหลือใคร
กี่คราวที่เสียน้ำตา เพราะความอ่อนไหว
เมื่อไม่มีใจให้กัน
**ร้องไห้จนไม่เหลือน้ำตา เมื่อฟ้าไม่เคยเป็นใจ
วันที่ฝนพรำไม่เหลือใคร อีกนานแค่ไหนไม่รู้จะเช้า
ร้องไห้จนไม่เหลือหัวใจ แต่ฉันก็ไม่เป็นไร
แม้ไม่เหลือเธอ ไม่เหลือใคร
แต่ยังมีฝนเป็นคนสุดท้ายเหงาด้วยกัน
เมื่อฟ้าไม่เคยห่วงใย มีแต่ฝนที่ไม่จากไป
อยู่เป็นเพื่อนฉันให้ทนสู้ความหวั่นไหว
กับคนที่ไร้หัวใจ
ไม่หวังให้เธอกลับมา แค่รอเวลารักษาใจ
ขอบคุณสายฝนที่ทำให้คนปวดใจ ให้มันได้ยืนขึ้นมา
**ร้องไห้จนไม่เหลือน้ำตา เมื่อฟ้าไม่เคยเป็นใจ
วันที่ฝนพรำไม่เหลือใคร อีกนานแค่ไหนไม่รู้จะเช้า
ร้องไห้จนไม่เหลือหัวใจ แต่ฉันก็ไม่เป็นไร
แม้ไม่เหลือเธอ ไม่เหลือใคร
แต่ยังมีฝนเป็นคนสุดท้ายเหงาด้วยกัน
***แม้พรุ่งนี้ต้องเดินคนเดียว กลางสายฝนของคนเดียวดาย
ไม่มีเหลือไม่เห็นใคร ทิ้งโลกนี้ไว้เพียงลำพัง
ที่ซึ่งฉันไร้คนเคียงกาย ปล่อยให้ฝนเป็นคนสุดท้ายร้องไห้กับฉัน...